Gen. Jan Henryk Dąbrowski - twórca Legionów Polskich we Włoszech, którego imię zostało utrwalone w refrenie naszego hymnu, urodził się 29 sierpnia 1755 roku w Pierzchowcu. Jego ojciec Jan Michał Dąbrowski wywodził się ze starego rodu osiadłego najpierw w Prusach Królewskich, a następnie w Trześniowie na Lubelszczyźnie, natomiast matka Zofia Maria Lettow pochodziła ze spolonizowanej szlachty kurlandzkiej.
           Pułk, w którym służył Jan Michał Dąbrowski, został przeniesiony do Hoyerswerde k. Drezna. Tam też znalazł się z ojcem młody Jan Henryk. Tak rozpoczęła się edukacja, która pozwoliła chłopcu opanować znajomość języka niemieckiego. Wtedy też ujawniły się jego wojskowe zainteresowania. W wieku 16 lat Jan Henryk Dąbrowski w stopniu chorążego wstąpił do pułku szwoleżerów ks. Albrechta - macierzystego oddziału swego ojca.
           W roku 1780 Dąbrowski poślubił Augustę Małgorzatę Henrykę Rackel, córkę przyjaciela swego ojca. W 1780 roku Dąbrowski został przeniesiony na okres 12 lat do Drezna. W roku 1782 urodził się syn, Jan Michał. W okresie drezdeńskim ukształtowała się ostatecznie osobowość Dąbrowskiego oraz cechy jego charakteru i stylu dowodzenia. Stał się też człowiekiem wysokiej kultury.
           8 czerwca 1792r. otrzymał dymisję z armii saskiej, w której służył ponad 20 lat, a 28.06.1792r. przeszedł do służby w wojsku polskim w stopniu podpułkownika. Zbiegało się to w czasie Sejmu Czteroletniego i z końcowymi działaniami wojny polsko-rosyjskiej. Jako uczestnik powstania kościuszkowskiego, podczas oblężenia Warszawy skutecznie wspierał Tadeusza Kościuszkę. Za obronę stolicy awansowany do stopnia generała. Wysłany na pomoc powstańcom w Wielkopolsce, stanął na czele korpusu składającego się z 3 tys. żołnierzy i zajął Bydgoszcz

                                                                                          .
          Po upadku powstania liczył na konflikt Prus z pozostałymi zaborcami, swe nadzieje wiązał również z Francją, dokąd przybył w 1796. W porozumieniu z Napoleonem Bonaparte utworzył Legiony Polskie we Włoszech, opierając się na układzie podpisanym w 1797 z Republiką Lombardzką. W 1799 jako dowódca I Legii walczył nad Trebbią i pod Novi. Od 1802 piastował stanowisko naczelnego inspektora legionów.
           Po zwycięstwie Napoleona pod Jeną w 1806 Dąbrowski zorganizował w Wielkopolsce powstanie przeciw Prusakom. W 1807 jako dowódca części wojska polskiego, tzw. III Legii, uczestniczył w wyzwalaniu ziem polskich położonych na lewym brzegu Wisły, zdobył Tczew, uczestniczył w oblężeniu Gdańska i w bitwie pod Frydlandem.
W 1807 zajął się sprawami osobistymi. Otrzymał od Napoleona m.in. Winną Górę. Latem 1807 poznał 25-letnią Barbarę Chłapowską, córkę podczaszego wschowskiego właściciela dóbr w Śmiglu i 5 listopada 1807 roku w katedrze poznańskiej wzięli ślub.
Z tego małżeństwa w 1814 roku urodziła się córka Bogusława.
           W 1809r. Dąbrowski na wieść o wtargnięciu Austriaków wrócił do służby wojskowej. Przybył do Warszawy i wziął udział w reorganizacji armii Księstwa Warszawskiego. W kampanii 1812 walczył pod Berezyną. Po śmierci Poniatowskiego objął naczelne dowództwo (28. X 1813). Od 1814 przebywał we Francji. Po powrocie do kraju wszedł w skład Komitetu Wojskowego kierowanego przez w. ks. Konstantego, reorganizował wojsko polskie.

           W Królestwie Polskim piastował godność senatora - wojewody, ale przebywał głównie w swych dobrach w Winnej Górze. Wiosną 1818 roku, gdy silnie zaziębiony wracał z podróży do rodzinnego Pierzchowca, wysiadając w Winnogórze z powozu przewrócił się i skaleczył nogę o kamień w miejscu już wcześniej odniesionej rany. Najpierw gangrena, a później zapalenie płuc spowodowały osłabienie organizmu; 6 czerwca 1818r. zmarł.
Pochowano go w kościele w Winnogórze, zgodnie z życzeniem - w mundurze legionisty. Wyjęte podczas balsamowania ciała serce zmarłego przechowywano w urnie początkowo w winnogórskim pałacu, a w 1992 urnę złożono w kościele św. Wojciecha w Poznaniu.